Ik, vrouw van 33, heb twee wondertjes. Na anderhalf jaar proberen een kijkoperatie gehad. Daar kwam vervroegde overgang naar voren en totaal verwoeste eierstokken (door vroegere operaties). De kans om natuurlijk zwanger te raken was nihil of uitgesloten.

We hebben toen besloten tot IVF. Die moest snel plaatsvinden en ik kon na een paar weken beginnen aan het korte schema. Maar ik werd niet ongesteld en ja, je raad het al, ik was zwanger.

Na de geboorte van onze dochter wilde ik al snel weer IVF omdat de tijdsdruk van de naderende overgang er achter zat. Tijdens de punctie zag de gyneacoloog iets in mijn baarmoeder en dat was onze tweede dochter. Ik had een innestelingsbloeding verward met ongesteldheid en was op die dag hormonen gaan spuiten.

Als ik het zo allemaal opschrijf, denk ik, wat een succesverhaal, maar wat heb ik veel verdriet gehad in die tijd dat ik dacht dat het niet zou lukken. ijn hart gaat uit naar ieder die het niet lukt of midden in het proces zit.

De pijn zit zo diep en tastte bij mij ook mijn vrouw gevoel aan. Ik voelde mij een nutteloze zak van botten en vel, nog niet eens in staat om dat te doen, wat ieder vrouw zomaar doet. Ik weet dat dit geen goed beeld is, maar zo voelde ik mezelf.

Ik wens iedereen heel veel succes en sterkte,

Want dat heb je nodig.