Het is allemaal begonnen toen wij juist in juni'98 getrouwd zijn. Wij hadden een grote kinderwens en ben dan direct met de pil gestopt. Elke maand uitkijken 'krijg ik mijn regels of niet' hopen op een zwangerschap. Elke maand of om de 2 maanden (was onregelmatig) een tegenslag van dat mijn regels erdoor kwamen,elke keer dat verdriet. Was ik toch te lang overtijd ging ik een zw test halen maar telkens negatief. Zo jaar in jaar uit zo'n 3 jaar kinderloos zijn we toch naar een gynaecoloog gestapt; daar (bloed)testen en dergelijke ondergaan en een hormonenkuur maar niks hielp. Toen heeft hij ons ook een beetje doorverwezen naar Leuven, daar hebben ze dan mijn bloed onderzocht en daaruit bleek dat ik in een 'premature menopauze' zit. Ik was amper 23jaar. Ik(wij) waren er kapot van ik heb weken gehuild ik was boos op mezelf en soms ook innerlijk boos op anderen(die zwanger waren) ik had het enorm moeilijk mee "waarom ik" ik die zo graag kindjes had! Een tijdje later hebben we een afspraak in Leuven gemaakt waar ik na een aantal maanden terecht konden. Daar kregen wij te horen dat wij 3 opties hadden 1/ eiceldonatie 2/ adoptie 3/ kinderloos. Puntje 3 was uitgesloten hoe dan ook wij wilden kinderen. Puntje 2 was wel minder dat was het laatste... Dus gingen we voor puntje 1. Na vele gesprekken en uitleg en een donor zoeken die we dan snel hebben gevonden. Mijn schoonzus wilde donor zijn wel wisseldonatie( zij geeft aan een ander koppel haar eicellen, en ik krijg van dat ander koppel eicellen). Wij kregen er 8 en 7 daarvan waren bevrucht. Na een 6tal maanden wachten en wachten… wordt ik op den duur klaargemaakt om een terugplaatsing(Tp) .Ik moest dan progynova pilletjes slikken en utrogestan vaginaal opsteken van zodra mijn baarmoederslijmvlies dik genoeg is kreeg ik de tp. Dan die 14dagen wachttijd eer je mocht testen dat duurt verschrikkelijk lang. Ik had ook geen symptomen van zwangerschap. Eindelijk D-day was daar en raar maar waar het was van de eerste keer BINGO. Ik was zwanger wij waren doldolgelukkig we konden het amper geloven maar toch hebben wij nu een flinke zoon. Ik had een prachtige zwangerschap niets ziek gewoon zalig genieten, van zodra ons zoontje was geboren was ik dadelijk verliefd op hem. Nadien begint het ook een beetje van te gaan vergelijken op wie hij lijkt dan op mijn man en dan meer op die andere vrouw want van mij kan het spijtig genoeg niets hebben. Soms denk ik daar wel aan van “hoe zou het zijn als het mijn eicelletjes waren hoe zou ons baby’tje er dan uitzien” maar als je dan je baby’tje in je armen neemt ben je overgelukkig dan denk ik er niet meer bij na. Maar... onze kinderwens was toch niet compleet en gingen voor een tweede gaan dus dooicyclus spijtig genoeg misgelopen een negatieve test + mijn eicelletjes hadden het in de vriezer niet overleeft. Dus alles weer van het begin weer een donor zoeken maar mijn schoonzus stelde het terug voor om nog eens te doneren ......Na zovele maanden terug een Tp gekregen maar weer een negatieve test de eicelletjes waren van slechte kwaliteit doch ik er 15 had gekregen en 14 bevrucht en 2 tp. Ik dadelijk een telefoontje gedaan wanneer mijn volgende tp kon zijn en ik kreeg te horen dat al mijn eicelletjes het niet hadden overleeft, ik heb toen gehuild ik was er kapot van. Ondertussen krijg ik te horen dat mijn moeder enorm ziek is ze heeft kanker een heel agressieve ze had nog maar een paar maanden meer te leven zeiden ze ik dus weer veel verdriet en geweend Terug van af. Weer een donor zoeken. Mijn moeder had graag nog gezien of geweten dat ik zwanger was of dat haar 2de kleinkind in haar armen te kunnen houden. Ik zat met een tweestrijd stel u voor ik hoogzwanger en mijn moeder sterft ik met een dikke buik aan de kist moeten staan ik mocht er niet aan denken, maar mijn man gaf mij toch terug de moed en steun dat wij er toch zo snel mogelijk mee wilden doorgaan. Ondertussen waren wij een donor aan het zoeken(hoe moeilijk dat ook is) toch hebben wij een hele lieve donor gevonden een schoonzus van onze vriendin Maar omdat we eigenlijk snel moesten handelen zodat ik mijn moeder haar 2de kleinkind zou schenken dat ze dat zou mogen meemaken hebben we dus aan gekende donatie gedaan ik zou de eicelletjes van de schoonzus van mijn vriendin krijgen. Daar eerst naar Brussel(Jette) want in Leuven deden ze dat niet ‘gekende donatie’. De vele gesprekken met de psycholoog en anderen waren goed gekeurd we kregen groen licht! Dus.... weer klaargemaakt en wij kregen maar liefst 22eicellen waarvan 21 bevrucht we waren weer ff dolgelukkig… een Tp gekregen en.... Hoera ik was zwanger!!! maar… blijkt dat mijn hcg waarden(zwangerschapshormoon) niet zo goed stegen(ze namen regelmatig bloed af) en het is slecht afgelopen ik had een buitenbaarmoederlijk zwangerschap we waren er kapot van ik was 7weken zwanger en ons moeke kon het nu mee beleven maar het mocht niet zijn ondertussen ging ze ook sneller achteruit. Ben dan geopereerd en ze hebben mijn linkereileider afgenomen(voor mij niet erg) maar het is toch schrikken toen ze dat zeiden. Nu moet ik in april terug voor een gesprek om te zien hoe en wat ze nu gaan doen. Na het gesprek in april mocht ik terug gaan starten de datum lag vast wanneer ik binnen moest voor de tp ik was mijn (mijn baarmoeder) aan het klaarmaken maar ondertussen overlijd ons moeke verdriet verdriet veel verdriet. Wat moeten wij nu doen??? Verder doen of de behandeling nu afbreken we hadden besloten om verder te doen ons moeke zou kwaad zijn geweest als ik zou stoppen de 24ste mei is ze begraven en de 25ste mei heb ik een tp gehad van 2 cryo’s(eitjes die in de vriezer hebben gezeten noemen ze ook dooicyclus) 1was 8cellig en de ander was een blastocyst(vergevorderde embryo). Dan die verschrikkelijke wachtweken…….. ondertussen nog verdriet voor ons moeke daarom dit moest lukken het moet positief blijven denken dan is het D-day de dag van de bloedtest maar…ik moest s morgens bloed laten trekken en s middags ik ging naar het toilet en ik had helderrood bloedverlies direct naar mijn ventje gebeld en hij zei da we moesten afwachten wat ze in Jette zeiden om 15uur naar Jette gebeld en da daar allemaal uitgelegd en ze zeiden PROFICIAT mevrouw u bent zwanger, ik vol verbazing??? Ik was dolgelukkig maar waarom die bloeding dan, dat zou dus innesteling bloeding zijn. En ik bleef toch mooi zwanger. Weer een pracht van een zwangerschap gehad en nu is mijn 2de zoontje geboren.