Het moment dat je weet dat je in de Vervroegde overgang bent , is op zijn zachts uitgedrukt moeilijk. Veel gevoelens maken zich van je meester.
Waarom?
Hoe?
Waarom ik ?
Je kan er boos om worden, je door je eigen lijf in de steek gelaten voelen, je kan jaloers worden op andere vrouwen , schaamte en vooral verdriet vervuld je. Het is een machteloos gevoel, want je kan er niks tegen beginnen , het overkomt je gewoon, en jij moet er maar mee zien om te gaan. Vaak word het door de omgeving ook niet begrepen, ze willen je troosten, en erover praten, maar toch heb je af en toe het gevoel alsof het als "niet zo'n groot probleem" gezien word.

Het is een heel ingrijpend gebeuren. Je kinderwens zal waarschijnlijk niet vervuld worden , je dagelijks functioneren word nu beïnvloed door opvliegers, het risico op botontkalking, en andere klachten. Er vind opeens een "omwenteling" plaats in je lichaam die helemaal niet bij je leeftijd hoort. Je kan je hierdoor ook als een buitenstaander gaan voelen, immers veel gespreksstof die je eerst met je vriendinnen van dezelfde leeftijd had, kun je niet meer delen. Je kon altijd je ervaringen delen over kinderen krijgen, het opvoeden ervan, je menstruatieproblemen. En je vriendinnen hebben de klachten niet wat jij nu ondergaat (opvliegers, droge vagina , vaak een verminderde behoefte aan sex).

Zelf ben je nog jong , alleen je lijf begrijpt dit niet, en werkt gewoon tegen. Er komen een heleboel vragen bij je op, moet ik nu hormonen gaan gebruiken tegen de overgangsklachten? Wat heeft dit voor een verdere gevolgen voor mijn lichaam? Met al deze vragen kun je gewoon terecht bij je huisarts of gynaecoloog.

Erover praten helpt vaak wel , en is ook goed , het verdriet en onbegrip moet toch een weg naar buiten zien te vinden, wil je er mee om kunnen gaan. Het accepteren is moeilijk, en lukt ook vaak niet. Probeer er zoveel mogelijk over te praten met je partner , vrienden , of kennissen, zodat ook zij kunnen begrijpen wat er in je omgaat.

Als je een kinderwens hebt , valt opeens een hoop weg voor je. Die "roze wolk" kan opeens uit elkaar spatten. Het kan zijn dat je afziet van de andere mogelijkheden zoals eiceldonatie, adoptie of pleegouder, omdat dit voor jou te ver gaat. Dan kom je toch in een rouwproces terecht, waarin je afscheid moet nemen van je kinderwens. Je zult voor jezelf een heel nieuw toekomstbeeld moeten gaan uitstippelen, wat niet altijd even makkelijk zal zijn.