Wilma van Ast kwam rond haar twintigste in de overgang
" Diep van binnen wist ik : Ik krijg NOOIT kinderen "

Het blijft pijnlijk, die opmerkingen dat een leven met kinderen ook niet zaligmakend is. Want als iemand kinderen wilde, was het Wilma wel. Die onvrijwillige kinderloosheid is de ene kant van het verhaal, de osteoporose de andere. "Gelukkig is het nu even gestabiliseerd zodat ik voorlopig nog niet in een rolstoel beland. "

"Ik dacht dat ik niet meer bijkwam toen de arts me meedeelde dat ik in de overgang zat. De overgang ! 'Dat is iets voor oude vrouwen met grijs haar en kleinkinderen', riep ik . 'Niet voor een jonge meid van begin twintig'. Maar diep in mijn hart wist ik wel beter. Alles viel op zijn plek . De hele puzzel paste opeens in elkaar. Een jaar eerder , rond mijn tweeëntwintigste , had ik een buikoperatie ondergaan . Na die operatie kwam mijn menstruatie niet meer op gang en staken allerlei kwaaltjes de kop op. Vermoeidheid , transpiratie en zelfs opvliegers . Ik voelde aan mijn lichaam dat er iets niet klopte.

Ik heb in die tijd verschillende keren bij mijn huisarts aangeklopt, maar hij bedacht allerlei redenen voor mijn klachten . Behalve de juiste. Ik was net verhuisd en had een nieuwe baan, dus hij dacht aan stress door veranderingen . Maar de gynaecoloog dacht gelijk aan de overgang en een bloedtest bevestigde zijn vermoedens. De boodschap dat ik waarschijnlijk niet zwanger zou kunnen worden , kwam het hardst aan. Mijn grootste droom viel in duigen. In de eerste periode probeerde ik nog hoop te houden. Ik vond dat ik daar reden voor had, want verschillende artsen probeerden met hormoonbehandelingen de menstruatie weer op gang te brengen . Maar elke poging mislukte . Ook klampte ik me vast aan allerlei cijfers , bijvoorbeeld dat 5% van de vrouwen in de overgang toch nog zwanger raakt. Ondanks al mijn wanhoopsgevoelens wist ik diep van binnen dat ik waarschijnlijk nooit kinderen zou kunnen krijgen.

Ik voelde me waardeloos : een slechte vrouw , een slechte partner . Ik kon mijn man geen kinderen geven. Vervroegde overgang, wat is dat voor iets stoms? Waarom ik ? Ik voelde me in de steek gelaten door mijn eigen lichaam." "Ik heb heel veel gepraat. Vooral met mijn moeder, mijn zus, vriendinnen en natuurlijk mijn toenmalige vriend. Die reageerde trouwens heel mooi. Hij steunde me door dik en dun en zei continu dat hij voor míj had gekozen en níet voor eventuele kinderen. Dat hielp, ik ging me weer beter voelen. Ik was niet minder waard omdat ik verminderd vruchtbaar was.

Eiceldonatie

Een aantal jaar later, op een zondagochtend, las ik toevallig een artikel over eiceldonatie. Dat was we iets voor mij !. E alsof het vanzelfsprekend was, bood mijn zus aan haar eicellen ter beschikking te stellen. Ik was enorm geroerd. Het voelde zo bijzonder wat mijn zus deed, al had ik voor haar waarschijnlijk hetzelfde gedaan als de rollen waren omgedraaid. Helaas zijn alle behandelingen mislukt. In totaal zijn mijn ex-partner en ik tien jaar bezig geweest met eiceldonatie , maar het heeft niet mogen baten. Heel moeilijk, want je hebt toch steeds de hoop dat het lukt. En als het dan weer nergens op uitloopt, krijg je steeds weer een klap in je gezicht. Uiteindelijk hebben we moeten accepteren dat we kinderloos zoude blijven. Daar heeft mijn ex altijd prima op gereageerd . Dat ik nu niet meer met hem ben , heeft daar dan ook niks mee te maken. Sinds kort heb ik een nieuwe vriend . En ook hij rekent mij niet af op mijn onvruchtbaarheid. Hoewel dat nu op mijn drieënveertigste, natuurlijk ook niet meer echt een issue is ."

Geen medelijden graag

"Sinds een paar jaar heb ik me redelijk bij de situatie neergelegd en voel ik minder woede en meer rust. Maar het echt accepteren doe ik niet. Ik vind het nog steeds erg moeilijk dat ik geen kinderen heb kunnen krijgen. Een kind adopteren is voor mij geen optie. Ik wil alleen een kind van mezelf. Dat is een bewuste keuze. Ik krijg daar veel vragen over van vrienden en kennissen. Ik snap hun gedachten wel, maar je moet honderd procent achter een adoptie staan, en dat geldt voor mij niet.

En zo heeft iedereen een mening over mijn situatie of probeert er eentje te hebben. Ik zit er niet altijd op te wachten. Ik heb mijn moeilijke momenten, maar ik heb een heel gelukkig leven. Een fijn huis, een lieve vriend en natuurlijk mijn hond Boy. Ik heb hem al negen jaar en hij is echt mijn allerliefste maatje. Ik heb heel veel aan hem gehad op momenten dat ik het niet meer zag zitten. We zijn één. Natuurlijk is Boy er mede gekomen omdat ik geen kinderen kan krijgen , maar hij vervangt geen kind. Dat besef ik heel goed. Toch voel ik een band met hm die heel speciaal is, een band waar niemand tussenkomt. Met mij hoeft niemand medelijden te hebben. En schuldig voelen hoeft ook niet. Ik vind het juist pijnlijk als ik merk dat anderen rekening met me houden. Bijvoorbeeld als er geforceerde opmerkingen worden geplaatst over dat een leven met kinderen ook niet altijd zaligmakend is en ook heel zwaar kan zijn. Ze bedoelen het goed, maar ik kan er echt niet tegen. Ik word er verdrietig van.

"Soms merk ik dat vriendinnen verzwijgen dat ze zwanger zijn"

Ik ben echt gek op kinderen en ik kan niet tegen al dat negatieve gepraat. Zij hebben ze tenminste. Ook merk ik soms dat vriendinnen verzwijgen dat ze zwanger zijn. Dat wil ik helemaal niet, ik vind het juist geweldig om erbij betrokken te worden. Mijn zwangere overbuurvrouw voelde dat enige tijd geleden feilloos aan. Ze heeft me zelfs gevraagd om bij de bevalling aanwezig te zijn. Dat heb ik gedaan en het was fantastisch om mee te maken. Ik ben haar eeuwig dankbaar dat ze mij die bijzondere ervaring heeft geschonken ".

Familieschatje

"Mijn onvruchtbaarheid is niet het enige gevolg van de vroege overgang : ik heb ook op extreem vroege leeftijd te maken gekregen met osteoporose. Door de botontkalking zit ik al tien jaar in de WAO. Mijn botten zijn dusdanig aangetast dat ik niet meer kan werken. Gelukkig is het proces nu even gestabiliseerd zodat ik met de juiste beweging en vitaminen voorlopig nog niet in een rolstoel beland. Ook krijg ik hormoontherapie om allerlei negatieve gevolgen van de overgang tegen te gaan. Ik ben niet uniek. Vervroegde komt meer voor dan veel vrouwen denken. Ongeveer één op de honderd vrouwen onder de veertig jaar krijgt ermee te maken. Meestal merken vrouwen het als ze stoppen met de pil en er geen menstruatie meer komt. De oorzaak van de vervroegde overgang is niet bekend. Maar het kan wel erfelijk zijn. De dochter van mijn zus is nu begin twintig en heeft al lang een relatie. Ze is jong, maar overweegt om vroeg aan kinderen te beginnen. Want als ze te lang wacht is het misschien te laat. Mijn moeder heeft geen vervroegde overgang gehad, maar kan wel een bepaald gen hebben doorgegeven. Ze heeft dan ook veel last gehad van schuldgevoel. Maar dat hoeft ze natuurlijk niet te hebben, zij kan er niks aan doen. We hebben samen veel gehuild en gevochten en ze heeft me geweldig geholpen en gesteund. Ik heb me lange tijd rot gevoeld omdat ze nooit oma zou worden van mijn kinderen. Gelukkig heeft mijn zus wel een dochter gekregen. Zij is nu ons familieschatje. In de periode dat ik met mijn zus bezig was met eiceldonatie, was mijn moeder apetrots op ons. We hebben die fase in ons leven heel intiem beleefd. Ze weet dat ik het nu fijn heb. En hoewel ze de pijn nog steeds met me meevoelt, heeft ze het - net als ik- een plekje gegeven. Ik ben nu eenmaal in de overgang geweest en zal nooit moeder worden. En verder gaat het leven gewoon door."

Meer weten ?
Op www.freya.nl en www.voek.nl vindt U meer informatie over vervroegde Overgang en ongewilde kinderloosheid. Freya is een patiëntenvereniging voor vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen. U kunt ook bellen met vrijwilligers via de lotgenoten telefoon : 024-6451088

© Weekblad "libelle" nummer 37 September 2005